ART-IRIZ

Impresionismo

2011-04-20T08:51:00.001-07:00

Impresionismo

View more presentations from Jorgeccalle

Gastronomía...

2011-02-10T07:28:00.000-08:00

Restaurante "Os tres caracois" Preto da ponte Vecchia, Florencia.

Menú degustación:

› Unha anchoa enrolada descansando sobre unha rebanda de nabo tallada a semellanza dunha ra.

› Outra anchoa enroscada ao redor dun brote de col.

› Unha cenoria, belamente tallada.

› O corazón dunha alcachofa.

› Dúas metades de cogombro novo sobre unha folla de leituga.

› A peituga dunha curruca.

› O ovo dun avefría.

› Os testículos dun año con crema fría.

› A pata dunha ra sobre unha folla de dente de león.

› O pezuño, fervido e desosado, dunha ovella.

Acougade non é que o blogue cambiase agora de contidos, só estamos ante a posible carta que o artista Leonardo da Vinci nos podería presentar durante os anos que foi cociñeiro en Florencia. Un exemplo do que entendemos por artista total no Renacemento e que significa non ser alleo a ningún coñecemento ou saber... No seguinte enlace podedes ampliar isto.

http://www.delbuencomer.com.ar/index_archivos/leonardodavinci.htm

Santa Sofía sen estadas!

2011-01-20T05:20:00.000-08:00

Por fin, e despois de 17 anos, o interior de Santa Sofía luce con todo o seu esplendor

http://www.elpais.com/articulo/cultura/Santa/Sofia/recupera/esplendor/elpepicul/20101227elpepicul_3/Tes

Guerreiros espidos de Antonio Pollaiuolo

2011-01-15T11:06:00.000-08:00

Neste gravado en cobre "Loita de dez rapaces espidos", creado arredor de 1470-1480 e de gran difusión en Europa, podemos ter algunhas das claves do Renacemento:

A recuperación do estudo do corpo humano e do espido
A pegada do idealismo e do neoplatonismo nas artes deste periodo

Os críticos de arte sempre valoraron neste gravado os estudos anatómicos que amosan diferentes posturas e actitudes, o espido aquí convértese nun fin en si mesmo, sen xustificación polo tema. Viuse como unha especie de lección maxistral que servise aos seus discípulos ou a outros artistas. A difusión de cadernos onde se recollesen estas cousas era algo habitual e non só no Renacemento (só temos que lembrar o caderno de Villard de Honnecourt do século XIII).
Sempre intrigou se era posible buscarlle unha fonte literaria ou histórica a esta obra, sobre todo a partir do feito de que as figuras centrais estivesen suxeitas cunha cadea, ningunha interpretación parece convincente, aínda que máis recentemente vencellouse á obra a unha constante iconolóxica do renacemento: a dualidade corpo-alma. A cadea simbolizaría a atadura da alma ao corpo, que só racha coa morte. Significativo é que os espidos estén nun espazo só pechado por un muro vexetal onde se distinguen vides e gran (viño e pan) en relación coa eucaristía e polo tanto coa redención do ser humano que significa a morte de Xesús.

Primeiro Renacemento

2011-01-12T09:00:00.000-08:00

Renacemento do Quattrocento

View more presentations from Jorgeccalle.

Unha soa pregunta...

2010-12-10T10:51:00.000-08:00

Servirá isto como proba para que podan entregar traballos o meu alumnado (é non só).

Presentación de arte gótica

2010-12-10T10:30:00.000-08:00

Arte gótica

View more presentations from Jorgeccalle.

Universidades medievais

2010-11-20T03:22:00.000-08:00

Mapa conceptual aquí

Rehabilitación, restauración, reconstrución

2010-11-17T06:22:00.000-08:00

As seguintes imaxes son dunha maqueta que amosa o estado da igrexa románica de San Martín de Frómista antes da "restauración" dirixida polo arquitecto Aníbal Álvarez. Estas obras remataron en 1904, o estado anterior é posible sabelo grazas a debuxos e litografías como as de Parcelisa de 1860. Contrastan coa terceira imaxe que é como está na actualidade.

Hai quen ve no resultado máis un edificio neorrománico, preto do historicismo do século XIX, que un templo característico do románico palentino... para ler máis tedes este artigo:
http://www.artehistoria.jcyl.es/tesoros/contextos/7060.htm

2010-11-08T05:27:00.000-08:00

Santa Sofía de Constantinopla. Esta presentación é complemento á anterior da arte bizantina e se centra só na igrexa de Santa Sofía.

View more presentations from Jorgeccalle.

O escultor na Roma Imperial

2010-11-03T11:49:00.000-07:00

Este texto o tendes no blogue Iniciarte (o enlace está á dereita) pero pareceume interesante publicalo para que vexades a valoración do artista en Roma. Supoño que non necesitaredes moito tempo para recoñecer a fotografía...

Na antiga Roma os artistas eran considerados meros artesáns. Os tempos nos que na Grecia Clásica admirábase e retribuíase con abundancia aos máis afamados “artesáns” do bronce e do mármores xa pasaron. Lede, senón, este pequeno texto de Luciano(aprendiz de escultor, avogado e humorista sofista do século II).

“Se te fas escultor, non serás máis ca un peón, esgotarás o teu corpo (…), non percibirás máis ca un salario vil e módico (…), non serás nada máis ca un obreiro, un home perdido entre a multitude, axeonllado ante os grandes, humilde servidor dos que posúen a elocuencia; vivirás como unha lebre destinada a ser presa do máis forte. E, aínda que chegues a ser un Fidias ou un Policleto, aínda que realices mil obras mestras, o que se eloxiará de ti será a túa arte e entre aqueles que a contemplen non haberá un só que desexe emularte, xa que, por moi hábil que sexas, sempre serás considerado un artesán, un vil obreiro que vive do traballo das súas mans”.

Arte paleocristiá e bizantina

2010-11-03T11:29:00.000-07:00

Arte paleocristiá e bizantina

View more presentations from Jorgeccalle.

A próxima semana empezaremos con isto...

O foro romano

2010-10-31T11:59:00.000-07:00

Neste enlace veredes con máis detalle o foro romano, con bastantes imaxes de posibles reconstrucións. Na páxina tendes tamén entradas interesantes a edificios significativos da arquitectura romana. Recordade as cinco obras nas que nos temos que centrar:

Anfiteatro Flavio ou Coliseo
Panteón
Arco de Tito
Teatro de Mérida
Acueduto de Segovia

http://moleskinearquitectonico.blogspot.com/2010/01/el-foro-romano-urbanismo.html

Panteón de Roma

2010-10-28T08:53:00.000-07:00

Estaría rodeado dunha praza con pórtico pero non se chegou a construír; este templo é de época de Adriano e substitúe a un de planta rectangular de época de Augusto, encargo de Agripa. Co pórtico non se vería o tambor. É octástilo, fustes monolíticos de granito e basas de mármore.

No interior, mesma altura que diámetro (43,2 metros). As columnas non sosteñen ren (ocultan o sistema de carga), é só unha homenaxe á arquitectura grega. Despois un ático con fiestras e por riba a cúpula, con aneis e nervios que configuran os casetóns cadrados que empequenecen ao ascenderen (sensación maior de grandiosidade); no remate, un óculo de nove metros por onde entra a luz. Coa altura alixérase o material.

O tambor, sen o revestimento de estuco e mármore, aparece co formigón e ladrillos. Tres andares con arcos de ladrillo: son arcos de descarga da presión da cúpula, levan a presión a oito piares repartidos pola planta circular da cella.

Busca impresionar: desde a entrada é un templo normal pero despois evoca a forma esférica do universo e a luz que entra polo óculo á que envía os deuses. O emperador presidindo os actos relixiosos sería o dono do Universo (os emperadores son homes divinzados).

Por último, nesta páxina tendes unha visita virtual ao Panteón

http://www.arounder.eu/classico/index.html

Organigrama arquitectura romana

2010-10-27T06:42:00.000-07:00

Este organigrama céntrase na valoración do espazo e nas innovacións da arquitectura romana e serve como complemento ao texto de Bruno Zevi.

Podedes velo aquí

O triunfo en Roma

2010-10-26T04:20:00.000-07:00

O triunfo é a entrada solemne e apoteósica en Roma dun xeneral vitorioso, a quen a patria quere recompensar os seus esforzos, e recoñecer e premiar a súa táctica e o seu acerto no bo éxito da guerra. Propiamente é unha festa relixiosa, un acto oficial de acción de grazas do vencedor a Xúpiter Optimo Máximo, patrón da cidade. É como unha devolución gozosa a Xúpiter dos auspicios que no día de saída da cidade solicitou naquel mesmo templo para ir defender a patria contra os inimigos que xa foron derrotados. As horas en que se celebra o triunfo a cidade está sometida ao imperium militar; o triunfador que en aquel momento sobe ao Capitolio é o único xefe do Estado....

O triunfo non se concedía máis que aos maxistrados e supoñía no momento da entrada a suprema xefatura sobre o exército. Ninguén que non fose ou cónsul, ou imperator, ou pretor podía ser recibido en Roma coa apoteose do triunfo, aínda que conseguise as maiores vitorias.

CONDICIÓNS PARA A OBTENCIÓN DO TRIUNFO

A) Por parte do xeneral:

® Que sexa maxistrado en funcións. Xamais se concedeu a un particular. Cando un de tal condición obtivo unha vitoria digna do nome de imperator e do triunfo, resérvao para cando tome posesión dalgunha maxistratura maior.

® Que fóra xeneral en xefe no momento da batalla. Se hai dous maxistrados con imperium: un cónsul e un ditador, un pretor e un cónsul, o dereito do triunfo pertence ao que se supón xefe, o ditador no primeiro caso e o cónsul no segundo. Se fosen os dous cónsules, pertence a aquel que no día da vitoria teña o auspicium e o imperium. De ordinario ao cónsul armatus.

® Aos maxistrados de excepción non se lles concede máis que ao ditador.

® Que non rematase o tempo lexítimo da maxistratura, aínda que por concesión do senado adoitaba prorrogarse indefinidamente, ata o día en que pasase o termo da cidade de Roma. Quedaban acampados na demarcación da cidade, e celebraban o triunfo cando era máis oportuno.

® Que non renunciase á condución dos exércitos, e que rematase a guerra. O triunfo non era o premio dunha batalla, senón a celebración do día da vitoria.

® Debe celebralo o maxistrado en persoa, non podendo delegar en ningún dos seus lugartenentes.

B) Por parte da guerra:

® Que a guerra fora xusta. Nin nas guerras civís, nin na dominación dos tumultos dos escravos ou do pobo, se celebraban os triunfos.

® Que a haxa necesitado para conseguir a vitoria unha batalla de empurre, na que sucumbiran 5.000 inimigos polo menos. Con frecuencia esaxerábase por parte dos xefes, pero o senado facía as súas indagacións.

A ENTRADA TRIUNFAL

O mesmo xeneral que pensaba reunir as condicións para iso, pedía o triunfo que decretaba o senado, especificando tamén o presuposto que cría oportuno para a súa celebración. Entre tanto o interesado escribía a todos os seus amigos para que falasen no seu favor e decretasen a súa entrada triunfal. O agardaba nos arredores da cidade sen entrar nela cunha representación dos exércitos vencedores extra pomerium, porque se entraba na cidade perdía o imperium e por conseguinte a condición esencial da posibilidade do triunfo.

O día convido polo senado e o xeneral vencedor, o desfile da vitoria organizábase no campo Marte, onde se ordenaban convenientemente a presentación das lexión vencedoras, os cativos, os carros co botín, etc. Pasaba pola porta triumphalis; atravesaban o Circo Flaminio, onde se situaba parte do pobo para presenciar o espectáculo e aplaudir o seu xeneral, discorría logo polo Velabro, o foro Boario, o circo Máximo, e de alí dirixíase á Vía Sacra, cruzando o foro Romano, cliuus Capitolinus e cume do Capitolio.

Ao longo do traxecto as rúas e as prazas estaban adornadas de grilandas, os templos abertos e de todas as aras subían ao ceo columnas de incenso.

Abrían a marcha os senadores e os maxistrados, seguidos da banda de trompetas, detrás en carros ou en angarellas (fercula) os despoxos dos pobos vencidos, insignias, estandartes, armas, estatuas, obxectos logrados, insignias e distintivos conseguidos polo xeneral triunfador, as imaxes das cidades conquistadas, dos ríos domeados, etc., etc. Homes con pancartas en que se especifican as prazas e fortes tomados ao inimigo, as batallas libradas que, ás veces, ata se pintaban en amplos cadros.

Seguían a continuación as vítimas que se ían sacrificar no Capitolio, xa que o sacrificio era o esencial do triunfo. As vítimas habían de ser touros brancos, ou que polo menos tivesen unhas manchas brancas sobre a fronte. Dourábaselles os cornos e entrelazaban grilandas. Sobre os seus lombos botábase unha gualdrapa (dorsuale). Conducíanos os vitimarios e camilos ricamente vestidos ao modo antigo. O número de vítimas varía. Se o xeneral dera a morte ao xefe dos inimigos en loita singular, ofrecía os despoxos (spolia opima) no templo de Xúpiter Feretrio. Tras as vítimas seguían os líderes cativos coa soga ao colo, ou arrastrando cadeas a pé, ou sobre os seus propios carros. Ao chegar ao cliuus Capitolinus separábanse da comitiva e encerrábanos no cárcere Mamertina, onde de ordinario eran executados inmediatamente. Detrás dos xefes inimigos seguían a pé representantes dos prisioneiros ordinarios e reféns, en número moi variable, que logo ou eran executados ou vendido como escravos.

Detrás dos cativos e a unha distancia conveniente, para que se distinguise ben a segunda parte do desfile, seguía o corpo de lictores, vestidos con túnicas de púrpura, portadores de vasos e pebeteiros de perfumes, citaristas, frautistas que marcaban cos seus instrumentos o compás da marcha.

O carro do xeneral triunfador coroado de loureiro e tirado por un madeiro de catro cabalos brancos, adornados tamén eles con coroas. O triunfador durante todo o esfiañe era a imaxe vivente de Júpiter Capitolino, a quen debía o triunfo e nas mans da cal ía depositar as insignias da vitoria. A túnica palmata e a toga pieta, sementada de estrelas de ouro de que ía vestido, pertencían ao tesouro do Capitolio, o mesmo que o cetro que empuñaba, rematado nunha aguia, levando na outra man un ramo de loureiro, a súa faciana ía pintado de minio, a cor dos inmortais, e as súas tempas ían cinguidas dunha coroa de loureiro. Detrás del un escravo sostiña outra coroa, a coroa de ouro de Xúpiter Optimo Máximo, demasiado pesada para levala na cabeza. Xunto a el ían os seus fillos pequenos ou ben no carro, ou se non eran moi pequerechos nos cabalos que arrastraban o carro, os fillos maiores detrás e a cabalo.

E, finalmente, pechando a marcha, os seus soldados, cos seus distintivos e condecoracións, berrando io triumphe!, celebrando cos seus cánticos as glorias do xeneral, ou ridiculizando satiricamente os seus defectos. Nun triunfo de César que nos recorda Suetonio os seus soldados non facían máis que difamar o seu xeneral polos seus malos costumes. Estas cancións e os insultos que lle dirixían non levaban a intención de deshonralo senón de evitar as malas envexas, ou o anoxo dalgúns deuses que puidesen vingarse del. Para evitar o fascinum levaba sobre a súa persoa uns amuletos oportunos, ademais do falo que ía sobre o carro, e o escravo que detrás del sostiña a coroa sobre a súa cabeza e lle ía repetindo sen cesar: «acórdate que es home».

Chegado ao Capitolio ofrecía a Xúpiter os loureiros, e as insignias que levaba na man, e inmolaba as vítimas conducidas no desfile triunfal. Remataba cun banquete ao que asistían os maxistrados e o senado e outro ofrecido aos soldados e ao pobo.

Ao principio a festa duraba un día, pero despois, ao aumentar o botín que o xeneral quería facer figurar no triunfo, duraba máis tempo.

No tempo imperial, como os xenerais eran lugartenentes do emperador e loitaban baixo os auspicios do señor do Imperio, a este pertencía celebrar os triunfos; aínda que a honra de tomar os ornamentos triunfais o concedían os emperadores, a partir de Tiberio, con moita facilidade, e ás veces a un calquera, co cal o triunfo perdeu toda a súa prestancia e significado.

José Guillén “ Urbs Roma: vida e costumes dos romanos” Ed. Sígueme. Salamanca 1980. Págs. 529-535

O espazo arquitectónico como espazo estático na arte romana.

2010-10-25T14:06:00.000-07:00

O seguinte texto do arquitecto italiano Bruno Zevi pode ser un bo punto de partida para unha reflexión sobre a arquitectura romana e a súa concepción do espazo. Lembrade o significado de espazo estático e partide tamén da idea que este arquitecto tiña sobre a arquitectura: "A arquitectura non deriva dunha suma de lonxitudes, anchuras e alturas dos elementos construtivos que envolven o espazo, senón dimana propiamente do valeiro, do espazo envolto, do espazo interior, no cal os seres humanos viven e móvense"

   "O Partenón é unha obra non arquitectónica, pero non por iso deixa de ser unha obra mestra da arte, e tratándose da historia da escultura, podemos afirmar que a quen non lle gusta o Partenón, non ten sensibilidade estética. Se, ao pasar á arquitectura romana, observamos moitas reconstrucións de monumentos do Imperio e imaxinamos o espazo e o gusto dos Foros no seu estado primitivo, podemos chegar á conclusión de que moitos edificios romanos non eran obras de arte, pero nunca poderemos afirmar que non eran arquitectura...
   O espazo interno está presente en xeito grandioso, e se ben os romanos non tiñan o refinamento sensible dos escultores-arquitectos gregos, posuían, pola contra, o xenio dos construtores-arquitectos, que no fondo é o xenio da arquitectura. Aínda cando non sabían prolongar na plástica os temas espaciais e volumétricos, tiñan, non obstante, a inspiración alta e valente para estes temas, que no fondo é a inspiración da arquitectura. (...)
   A pluralidade de formas do programa edilicio romano que se opón netamente ao tema unívoco da arquitectura grega, a súa escala monumental, a nova técnica construtiva de arcos e bóvedas que reduce as columnas e arquitrabes a motivos decorativos, o sentido dos grandes volumes nos alxibes, nos túmulos, nos acuedutos e nos arcos, as poderosas concepcións espaciais das basílicas e das termas, unha conciencia altamente escenográfica, unha fecundidade de invención que fai da arquitectura romana unha enciclopedia morfolóxica da arquitectura, a maduración dos temas sociais como o pazo e a casa... todas estas contribucións están ausentes da edificación grega, afloran parcialmente no helenismo e constitúen a gloria incontestable de Roma. (...)
   Sería doado confrontar e opoñer, por exemplo, unhas termas romanas con un templo grego e demostrar a total diversidade do seu plantexamento arquitectónico, que no segundo caso non determina por completo un espazo pechado senón que simplemente o cobre. Pero tamén nos monumentos en que os romanos non explotan a súa capacidade de abovedar interiores, tamén nos templos e nas basílicas nos que se serviron do sistema de soporte e trabazón aplicado en Grecia, é clara a antítese. Se se compara unha planta do templo grego e outra dunha basílica romana, ¿que se atopa? fundamentalmente, os romanos tomaron as columnatas que cinguen o templo grego e trasladáronas ao interior. A civilización grega coñeceu poucas columnatas interiores pero alí onde existen responden á necesidade construtiva de soster as vigas da cuberta, non a unha concepción interior do espazo. En Roma, ao lado da necesidade técnica feita máis precisa pola escala monumental da edificación do Imperio aparece o tema social da basílica, onde os homes viven e obran segundo unha filosofía e unha cultura que rompen a contemplación abstracta e o perfecto equilibrio do ideal grego, enriquecéndose psicoloxicamente, facéndose máis instrumentais e máis pregada a símbolos retóricos de grandeza. Trasladar as columnatas gregas ao interior significa deambular no espazo pechado e facer converxer toda a decoración plástica á potenciación deste espazo. (...)
   Que exista o arco en Exipto e a bóveda en Oriente antes que en Roma, pode ser interesante filoloxicamente, pero dende o punto de vista da historia da arquitectura nada desconta a contribución romana que empregou aqueles elementos para concepcións espaciais e para unha escala, intento e significación totalmente diferentes. (...)
O carácter fundamental do espazo romano é estar pensado estaticamente. Nos interiores de planta circular e rectangular imperan a simetría, a autonomía absoluta respecto aos interiores antigos subliñada pola grosa cachotaría que os separa, e unha grandiosidade dobremente axial, de escala inhumana e monumental, substancialmente satisfeita en si mesma e independente do observador. (...)
   Fundamentalmente a edilicia oficial romana expresa unha afirmación de autoridade, constitúe o símbolo que domina a multitude dos cidadáns e que hai presente o Imperio, potencia e razón de toda a vida. A escala da edilicia romana é a escala deste mito, desta realidade, non é nin quere ser a escala do home ".

BRUNO ZEVI “Saber ver a arquitectura”. Ed. Poseidón. Barcelona. 1981 (4ª) págs. 57 -61.

O foro romano

2010-10-22T02:45:00.000-07:00

Boa recreación do que debeu ser o foro romano na súa época de maior esplendor.

Unha reconstrución ideal do Partenón por ordenador??? Vai ser que non...

2010-10-21T10:58:00.000-07:00

Xa chegaremos ao Neoclasicismo e ás súas implicacións estéticas

http://en.wikipedia.org/wiki/Parthenon_%28Nashville%29

A Acrópole

2010-10-19T08:14:00.000-07:00

A Acrópole de Atenas dá moito para falar... aquí deixo unha curiosidade: a imaxe que tiña a principios do século XIX.

No ano 1805 un viaxeiro e pintor inglés, Edward Dodwell, visitou Atenas e debuxou o que viu. En primeiro plano están os Propíleos. Lembrade que o Partenón ao longo da súa historia foi igrexa cristiá, mesquita e ata unha polvoreira coa ocupación turca.

O Erecteion é outro edificio da Acrópole moi interesante pola súa tipoloxía que se afasta dos templos tradicionais, no seguinte vídeo vese algo disto e no debuxo vedes o que quizáis fose a imaxe deste edificio na época da súa construción.

Presentación sobre a arte romana

2010-10-16T15:13:00.000-07:00

Arte romana

View more presentations from Jorgeccalle.

Vocabulario de Arte

2010-10-16T10:20:00.000-07:00

Presentación vocabulario

Vocabulario básico para a proba de selectividade en Galicia

View more presentations from Jorgeccalle.

Restauración do templo de Apolo en Bassae

2010-10-16T06:32:00.000-07:00

Estas fotos foron feitas no verán de 2007. O templo de Apolo en Bassae aparece cuberto por unha lona e estábanse a realizar obras de restauración nel. Os movementos sísmicos ao longo do tempo colocaron este templo nunha situación de risco...Pausanias cita a Ictino como o seu arquitecto.

As cousas non son sempre como parecen...

2010-10-16T06:01:00.000-07:00

Podedes ver aquí algo do que xa falamos en clase

Esquema do contexto socio-político da arte grega

2010-10-16T04:48:00.000-07:00

Política e sociedade grecia

View more presentations from Jorgeccalle.

Arte grega

2010-10-14T14:38:00.000-07:00

Arte grega

View more presentations from Jorgeccalle.

Empezamos...

2010-10-14T14:02:00.000-07:00

http://www.elmundo.es/elmundo/2009/05/13/ciencia/1242213936.html

Venus de Hohle Fels